Drie keer de E17

 

Of wat een beetje licht niet doet met een autosnelweg…

Voorlopig nog zonder titel

Ver Weg

Wat wil een mens nog meer?

Nog eentje uit de mist-reeks…

Budapest

Szechenyi Park, Budapest. Wat een idee om in de winter naar Budapest te gaan! Mijn bevroren tenen konden mezelf wel een schop in mijn gat geven. De niet te harden kou verplichtte ons ertoe kennis te maken met de uitgebreide koffiehuiscultuur van de stad. Het was namelijk onmogelijk om langer dan een halfuur aan een stuk buiten te blijven, zonder dat je je vingers als vlezige ijspegels van je hand kon breken. Niet de kou deed het meeste pijn, maar het daarop (noodzakelijkerwijs) volgende ontdooien.

Stad van kou (wat weten wij van kou?), stad van warmte. Warmwaterbaden. De Romeinen hadden er al kuurbaden gebouwd, na hun de Turken. Alle water dat er uit de grond komt is kokend heet. Temidden van het met ijs en sneeuw bedekte Szechenyi park ligt deze gigantische, met zalig lauw water gevulde, lichtjes naar zwavel stinkende vijver.

Duiven op een Brug

Alles wat ik hierbij kan verzinnen is een prachtige tekst van Neil Young.

The bridge, we’ll build it now
It may take a lot of time.

Buiten

Het boerenbestaan is al veel te vaak een aanleiding geweest voor romantische dromerijen. En hieraan zal ik me ook nooit schuldig maken. Maar op dit stukje land, bedekt met een gigantisch stuk plastic folie in de avondzon, leek het echt alsof de hemel op aarde weerspiegeld wordt.

Stoffig

Stoffig was het. Stoffig en bloedheet, Die dag dat ik muren ging afkappen op een appartement ergens in de buurt van het Gravensteen. De veiligheidsbril en het stofmaskertje bedekten mijn gezicht quasi volledig en mijn bril dampte onvermijdelijk aan terwijl het zweet over mijn wenkbrouwen, in mijn ogen en mijn mond liep.

Het geluid van de drilboor was hels, en oorbeschermers waren geen slecht idee geweest. Hoewel. Dan had ik er volledig als een nutcase uitgezien. De plaaster op de muren was zo rot, dat telkens als ik begon te drillen de ruimte in enkele ogenblikken volledig met stof was gevuld, en ik, zelfs met stofmasker, onmogelijk nog kon ademen. Allerlei ziektes, waarvan ’stoflong’ nog de minst kwaadaardige was, schoten door mijn hoofd. En net toen ik, voor de zoveelste keer die voormiddag, de spurt naar de gang inzette om enkele happen min of meer gezonde lucht in mijn longen te persen, zag ik de lage lentezon door het raam silhouetten van stof in de ruimte doen oplichten. Kon ik niet laten liggen. Daar weegt een paar dagen hoesten niet tegenop.

Café maritime

 

’s Avonds laat gemaakt na een reeksje over de brug aan de kasteellaan, die wegens opknapwerken volledig in een witte plastiek folie zat ingepakt. Een beetje een toevalstreffer maar in vind ‘m heel sfeervol. Het gevoel van het desolate stadsdeel, de valse gezelligheid die vanachter de ramen van het café wenkt, en de eenzame, schijnbaar gehaaste passant. De duisterte en het sferische licht van de straatlantaarn en de reclameborden zijn zo onwerkelijk dat ze het geheel de indruk geven een constructie te zijn. Ergens in een filmstudio in de jaren vijftig.

Cap Gris Nez

Voorlopig niet zoveel over te zeggen. Een stormachtige avond na een prachtige dag…

Vergane glorie

Hoever kan glorie vergaan? Elk jaar opnieuw denk ik dat een zondvloed het minuscule kuststrookje (de volle 66 km) van dit onbetekenende landje zal overspoelen. Maar elk jaar opnieuw beklimmen horden toeristen hun minaret in het mekka van de zomerse wansmaak, op zoek naar hun eigen twaalf centimeter zicht op zee. Onbegrip kan je per definitie niet onder woorden brengen, maar soms, mits de nodige afstandelijkheid, wordt het een magische plaats. Als de drukte is gaan liggen, en het meisje van het schietkraam vijf minuten tijd heeft om weg te dromen…